“การเรียนไม่มีคำว่าสาย ไม่สายที่จะเรียน ทุกคนมีปัญหาหมดไม่ว่าจะพิการหรือไม่พิการ ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบหรือไม่สมบูรณ์แบบ แต่ต้องคิดไว้เสมอว่ามีพรุ่งนี้ต้องเดิน เช่นเดียวกันพี่ก็มีปัญหาในส่วนของร่างกายพิการเป็นปัญหาที่มันจะไม่หายไปจากชีวิต แต่เพื่อการใช้ชีวิตที่มีความสุขในสังคมต้องสุขในการยอมรับมัน เท่านั้นเอง ก็จะดำเนินชีวิตในสังคมได้อย่างมีความสุข”น้ำเสียงของ”หนูเล็ก” นางสาวรัตนภรณ์ รัตนวงษ์ นักศึกษาชั้นปีที่ 1 สาขาโฆษณาและประชาสัมพันธ์ คณะเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน ภาคสมทบเฟรชชี่วัย 31 ปี สาวเชียงใหม่ พิการขาทั้ง 2 ข้าง ใช้ชีวิตบนวิวแชร์มาตั้งแต่10 ขวบ ปัจจุบันทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ Call center dtac ประจำศูนย์รังสิต คลอง 5

หนูเล็ก เล่าว่า สาเหตุของความพิการทางกายระดับที่ 4 เกิดมาจากตอน 2 ขวบ โดยรถกระบะถอยหลังมาเหยียบ จนเมื่ออายุ 8 ขวบ เพื่อไม่ให้แผลเน่าและติดเชื้อจึงต้องตัดขาทั้ง 2 ข้าง 8 ปีที่ต้องใช้ชีวิตในโรงพยาบาลต้องคอยรักษาแผล ฝึกการใช้ชีวิตด้วยตนเอง จนเมื่ออายุ 10 ขวบ ได้มีวิวแชร์เป็นของตนเอง โดยเป็นเริ่มต้นของการใช้ชีวิตบนวิวแชร์ ชีวิตไม่เคยได้เรียนอนุบาลเหมือนกับเพื่อนๆ เนื่องจากพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เด็ก อาศัยการสอนของคุณตาคุณยาย คุณแม่ และพยาบาลที่โรงพยาบาลช่วยสอนท่องก.ไก่ ข.ไข่ แต่เมื่ออายุเพิ่มมากขึ้น”อยากอยู่ได้ด้วยตนเอง ถ้าไม่มีความรู้จะทำอะไรเป็น ต้องทำงานหาเลี้ยงตนเองได้” จึงเข้าเรียน กศน.ศูนย์เชียงใหม่เนื่องจากการเรียนในระดับ กศน. สะดวกสำหรับตนเอง สามารถเทียบระดับได้ไม่ต้องเรียนในห้องเรียนหรือตามระยะเวลา เนื่องจากมีความพิการทางร่างกายจนในที่สุดสำหรับการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 6

หลังจากที่เรียนจบได้เข้าทำงานประชาสัมพันธ์ ศูนย์การค้าแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ หลังจากนั้นย้ายไปทำงานเลขาผู้อำนวยการโรงพยาบาลมหาสารคาม ในช่วงที่เป็นเลขา ได้สอบเข้าศึกษาสาขาบริหารคอมพิวเตอร์ธุรกิจคณะบริหารธุรกิจ แต่เรียนได้ 2 ปี ต้องดรอปการศึกษา เนื่องจากมีปัญหาในเรื่องของเงิน หลังจากที่ทราบข่าวว่า dtac เปิดรับสมัคร call center จึงตัดสินใจมาสอบ และได้เข้าทำงานที่นี่ 5 ปี ของการทำงาน ได้เรียนรู้ชีวิตของเพื่อนร่วมงาน น้องๆ ที่เข้าไปทำงานทั้ง part time และประจำ ทุกคนมีความรู้ เรียนในระดับปริญญาตรี ซึ่งตนเองจึงอยากที่จะเรียนขยายโอกาสในการทำงานในอนาคต อยากมีความรู้และประสบการณ์เพิ่มขึ้น

สาเหตุที่ไม่เรียนในมหาวิทยาลัยเปิด เนื่องจาก อยากจะเรียนกับเพื่อนๆ ในห้องเรียน อย่างน้อยได้มีการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในการเรียนหรือคิดอีกทาง อยากเป็นกำลังใจให้กับหลายๆ คน ที่ไม่มีกำลังใจในการเรียนได้เห็นว่า ขนาดพิการยังมีความพยายามที่จะมาเรียน”สาขาโฆษณาและประชาสัมพันธ์” เป็นสาขาที่ชอบ เนื่องจากเกี่ยวข้องกับงานที่ทำในปัจจุบันตอนแรกที่รู้ว่าสอบติดที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล (มทร.) ธัญบุรีดีใจมาก ไม่คิดว่าจะสอบติดที่นี่ เพราะว่า ตอนสอบข้อสอบยากมาก เนื่องจากเรียนสาย กศน. มา ตอนสอบคณิตศาสตร์คิดไว้ในใจคงสอบไม่ติด แต่ต้องขอบคุณน้องๆ เพื่อนๆ ร่วมงานที่หาหนังสือและติวก่อนสอบให้

ภูมิใจที่สอบติดที่นี่”ครั้งหนึ่งในการเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรจากพระหัตถ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี” และเป็นครั้งแรกที่ได้สวมชุดเครื่องแบบนักศึกษา ซึ่งตลอดชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยได้สวมเครื่องแบบไปเรียนเหมือนกับคนอื่น การเรียนในครั้งนี้ นอกจากความรู้วิชาการและการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยฯ สิ่งที่ได้ คือ การรู้จักรับผิดชอบต่อตนเองต้องพยายามเป็นสองเท่า เนื่องจากร่างกายที่ไม่สมบูรณ์แบบ คิดเสมอว่า”ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี ตนเองจะต้องหาโอกาสทางการศึกษาให้ได้ การศึกษาเป็นสิ่งสำคัญ วิชาการความรู้ที่จะติดตัวเราไปจนตาย”

ปัจจุบันคนพิการได้รับโอกาสจากทางสังคมมากขึ้น ไม่ว่าจะในเรื่องของการทำงาน หรือแม้กระทั่งโอกาสทางการศึกษา มีทุนการศึกษาสำหรับคนพิการ เมื่อเทียบกับในอดีตสมัยตอนที่ตนเองเป็นเด็ก ซึ่งน้อยมากที่คนพิการจะได้รับโอกาสทางสังคม 31 ปี ที่ใช้ชีวิต ต้องใช้วิวแชร์ ซึ่งไม่เคยเดินเหมือนกับคนอื่น มีบ้างที่ท้อแท้”มันเป็นอารมณ์แว๊บที่เข้ามาในความคิด”อยากแต่งตัวสวยๆ อยากเดินได้ ถ้าเราเดินได้ แต่งตัวสวยๆ เหมือนคนอื่นจะเป็นอย่างไร แต่ความคิดพวกนั้น ไม่กี่นาทีไม่กี่ชั่วโมงก็หายไป เพราะว่าตนเองใช้ชีวิตเหมือนกับคนปกติ”มีความคิดเหมือนกัน เพียงแต่ร่างกายไม่เหมือนกัน”

ปัจจุบันอาศัยอยู่ในหมู่บ้านพรพิมาน คลอง 5 กับน้องหมาอีก 1 ตัว ชื่อดูดี ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ ขับมอไซค์สามล้อออกมาทำงาน ทำงานตั้งแต่ 08.00 – 19.00 น. เวลาว่างๆ จะไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ร่วมงาน และจะมีพี่จ๋า นางสาวอรนุช เกิดพุ่ม ว่างจากการทำงานมาช่วยดูแล เวลาที่จะไปธุระ เช่น ไปสอบ โดยคุณตาคุณยายและคุณแม่เดินทางมาจากเชียงใหม่มาเยี่ยมที่บ้าน ตนเองโชคดีที่มีครอบครัว เพื่อนร่วมงานให้โอกาสที่ดีในการดำเนินชีวิตในสังคม

“ล้มแล้วลุก ปัดฝุ่นแล้วเดินต่อ” ถึงแม้ว่าคนว่าล้ม แต่ก็ต้องลุก อาจจะมีฝุ่นเกาะระหว่างที่ล้ม แต่ยังไงก็ต้องเดินหน้าต่อไป หนูเล็กกล่าวทิ้งท้าย

C-130513033071